sábado, 2 de agosto de 2014

Me enseñaste tanto... Amor

Tú me enseñaste 
a quererme, a creer 
que una nueva vida era posible, 
tú, sólo tú.

Tú me descubriste
un mundo nuevo de ilusiones,
y así es como volví a ser feliz.



Y hoy vivo sin ti
con todas mis fuerzas,
pensando que te amé y así crecí...

Volví a nacer, 
creí que era posible convertirme 
en una gran mujer.


En tus brazos me perdí  
sin darme apenas cuenta 
creí que volvería a ser 
"esa mujer" que un día fui.
Y tu lo conseguiste, amor

dándole cuerda a mi noble corazón.

lunes, 28 de julio de 2014

Hazme tuya, amor

Tómame en tus brazos, 
alma mía, 
que sienta los latidos, 
de tu corazón.

Llename de tu vida
con tus labios de miel,
con aquellas palabras de amor
que tú me dices.

                    Déjame que hoy me duerma                    
                            recostada en tu piel, 
                             y que absorba el sudor de cada poro.


Y después bésame,
dame un beso en la frente,
en la boca, donde quieras, amor,
pero derríteme esta noche.

Dámelo todo, que seré tuya, 
como rehén apresada de tu pasión, 
y llévame a la gloria con tu cuerpo, amor.

jueves, 24 de julio de 2014

O TREN DA MORTE.


9 da noite, do martes
Da noite de Santiago
O tren que marcha Madrid-Santiago. 
Toma a curva de Angrois.
E todo acaba.

A xente sae das casas da Vila. 
A xente morre o tren morre nas vías.
 Galiza chora, Galiza da a sua vida.
O telexornal da cifras, non podo crer
 Eu so leo e choro.
 O tren polos aires.
 Velocidade, noite, festa,
 Festa que non se prende a Compostela.
 Polo duelo da xente. 


As estelas do ceo de Santiago 
Son as vidas dos morros o tren da morte.



Sempre na nosa mente. 

Siempre na curva de Angrois 
Que eu pasei no mes de marzo.

sábado, 12 de julio de 2014

Garrido, desgarrado


Casi las cinco de la tarde, 
sábado, 12 de julio, como hoy. 
Fin de dos días de secuestro, 
de agonía.


Dos tiros en la nuca, 
lazo azul que se viste de negro, 
lágrimas de rabia.

Herido de inconsciencia, 
tu vida se apagó de madrugada. 
Otra víctima más del terrorismo.

                                             Nadie se olvida, 
todos te sienten, aunque la vida 
es más dura que entonces.


Blanco, azul, negro, 
Garrido, desgarrado, 
punto y seguido en la memoria.

lunes, 7 de julio de 2014

Pamplona, de blanco y rojo

Pamplona de rojo y blanco,
con su Estafeta por la que
tantas veces caminé,
la Ciudadela, la Taconera..


Pamplona, tierra de amigos, 
de buenas gentes. 
Ciudad de Fueros, que no de afueras 
pues cerca estamos.

Fuente de Navarreria,


Mercaderes, Plaza del Castillo. 
Txupinazo, encierros, riau-riau, 
peñas, un desayuno que da la vida.


Pamplona, vibras en fiestas,
y reposas en calma a su final.
Pobre de mí que en la cercanía te siento lejos.




De rojo y blanco me visto, 
como lo hacen hoy tus gentes, 
para honrar a San Fermín.

lunes, 30 de junio de 2014

CENIZAS DE SAN JUAN

Ardiste en la hoguera
de mi cuerpo tantas noches
que ya he perdido la cuenta.

Me quemaste la piel 
y el alma con tus heridas 
tan fuerte que aun dejan restos.

Me diste calor
en las noches frías,
y en los inviernos gélidos.

Calor, pasión, 
sueño, infierno, 
ardor de guerra, 
hoguera de pasiones, 
llamas incandescentes.



Te escribí, 
en la última noche de hogueras, 
y bajo un manto de estrellas 
observé que te quemabas, 
eras pasto de las llamas.

No de llamas de pasión, 
sino de llamas de fuego, 
de calor de verano, 
de brasas para el olvido.


jueves, 19 de junio de 2014

Me vuelves loca

Me vuelvo loca,
cuando imagino que me beso con tu boca,
cuando en mis sueños estás tú,
me vuelvo loca.

Vuela, mi ropa vuela
por los aires como pluma,
y tu me enciendes
como vela que se prende.

Tus manos rozan 
a las mias con deseo,
tu cuerpo cae 
rendido ante mi pecho.

Amamé,
como sí fuera nuestra última noche,
bésame
como sí no hubiera mañana.

Rómpeme
y déjame un recuerdo de esta noche,
tócame,
que sólo yo pueda sentirte...

Loca, me vuelvo loca
sólo de pensar que estoy contigo,
y que esta noche
volveré a besar tu boca...

Amor sin condiciones

Cobíjame a tu lado,  dame tu paz en versos  y cúbrete conmigo si hace frío. Desborda como un río tu saliva,  baña con tus lágrima...